Rozdział 7

Imię:Jason

Nazwisko:Carter

Data urodzenia:15.07.1992r.

Hobby:Jazda na desce,granie na gitarze(najczęściej elektrycznej).

O mnie: Jestem raczej miły,choć robię się "groźny" i opryskliwy gdy ktoś mnie wnerwia.Kocham grać na gitarze.

***Oczami Alex***

Tamta noc skończyła się głośnym sapaniem Amber w namiocie obok.Szczerze zastanawiało mnie to ponieważ Zayn miał dziewczynę.

Ubrałam się i wyszłam z namiotu ponieważ zaczął boleć mnie brzuch.W oddali zauważyłam siedzącą na pomoście Rebeccę.

-Hej.Jak się spało ?-spytałam siadając obok.

-Oprócz tego że Harry gadał przez całą noc przez sen to nawet spoko.-uśmiechnęła się.

-On gada..przez sen?

-Tak...-westchnęła.-Ale już się przyzwyczaiłam.

-Co między wami jest?

-Sama nie wiem,Alex.-wzruszyła ramionami.-Jest jak książę...tylko nie dla mnie.

-A wy już plotkujecie?-usłyszałam głos Louisa.

-Nie.Rozmawiamy.-uśmiechnęłam się.

-Może pojedziecie ze mną i z Harrym do miasta?-spytał.

-Ja nie mogę.Niall powiedział że zabiera mnie na wycieczkę.-odpowiedziałam

-Ja z wielką chęcią pojadę.-zaoferowała się Becca.

-Super.Pójdziesz i go obudzisz?

-A ty nie możesz?-spytała brunetka.

-Już próbowałem.Nie skutecznie.

-Okok.Daj mi 5 minut.

***Oczami Rebecci***

-Harry.-pocałowałam go w policzek i otuliłam.

-Co?-mruknął.

-Wstawaj.

-Jeszcze 5 min.-nakrył głowę poduszką.

-Jeśli za 5 sekund nie wstaniesz to zero seksu do końca miesiąca.-odpięłam namiot.

-Już wstaję.-wrzasnął , wygramolił się ze śpiwora i pociągnął  mnie do siebie.

-Ubierz się,proszę.-pocałowałam go.

-Daj mi chwilę.-zaczął całować moją szyję.

-1,2...

-Okey,już.Za 5 minut będę gotowy.-podniósł ręce do góry.

-No ja myślę.Z Louisem będziemy na ciebie czekać w samochodzie.

Jak na swoje lenistwo,Harry ubrał się w tempie jak dla mnie ekspresowym.

-Ja siedzę z przodu!-wrzasnął.

Wyciągnął mnie z samochodu i przerzucił przez ramię.

-Puść mnie!

-Wedle życzenia.

Położył mnie na tylnym siedzeniu i zamknął drzwi po czym on zajął miejsce obok kierowcy.

-Nie zapomnę ci tego.-warknęłam.

-Wiem.-zaśmiał.

-Skończyliście?-zapytał Louis.

-Ni...

-Tak.-przerwał mi Harry i założył okulary przeciwsłoneczne.

-Grabisz sobie u mnie,Styles.-odparłam po czym zaczęłam bawić się swoim telefonem.

Po 30 minutach...

-Wysiadamy,gołąbeczki.-oznajmił Louis.Byliśmy w jakimś miasteczku.

-Co my tu robimy?-spytałam.

-Idziemy na zakupy.-objął mnie Lou.

Weszliśmy do pierwszego.

-A ty gdzie?-spytał Harold kiedy poszłam w drugą stronę.

-Przypominam tobie choć trochę chłopaka?-uniosłam jedną brew.

-Raczej nie.

Szperałam pomiędzy wieszakami szukając czegoś fajnego.Nagle ktoś położył rękę na moim ramieniu.

-Rebecca?-usłyszałam głos za sobą.

Odwróciłam się.Przede mną stał wysoki brunet z niebieskimi oczami.

-Jason?-rzuciłam mu się na szyję.-Matko,tyle lat.

-Wyładniałaś.-zaśmiał się i postawił na ziemię.

-Ty też.Co tu robisz?

-A co innego można robić w takim zadupiu?Odpoczywam.

Nagle mina Jasona spoważniała.

-Wybrałaś coś sobie skarbie?-powiedział Harry i objął mnie w pasie.-Nie przedstawisz mnie?

-Nie trzeba ciebie przedstawiać.-odparł za mnie niebieskooki.-Jestem Jason.

-Miło mi ciebie poznać.Widzę że się znacie.Kim jesteś dla niej? 

-Harry!-oburzyłam się.

-To moja koleżanka z dziecięcych lat.-wzruszył ramionami.

-Oooo doprawdy?

-Harry,dość!-wyrwałam się z jego objęć.

-Ja przecież nic nie robię.-odparł jak gdyby nigdy nic.

-Odejdź.-powiedziałam.

-Jak sobie chcesz.Aaaa jak za 10 minut nie wyjdziesz to wrócisz na piechotę.-odszedł.

Wypuściłam powietrze z płuc.Byłam na niego tak wściekła jak jeszcze nigdy dotąd.

-Przepraszam cię za niego.Nie wiem co mu się stało.Zwykle taki nie jest.-westchnęłam.

-Nic się nie stało.-uśmiechnął się słodko.-Może pójdziemy dzisiaj na imprezę?Niedaleko stąd jest całkiem fajny klub.Można się tam pobawić.

-Pewnie.Było by super.-ucieszyłam się.

-Okok.

Podałam mu swój numer.Z wielką niechęcią pożegnałam się z nim i wsiadłam bez słowa do samochodu w którym czekali już chłopcy.Kupili sobie dość dużo rzeczy.Pojechaliśmy na koktajl.
Nie miałam zamiaru odzywać się do Harrego.Louis zauważył napiętą atmosferę pomiędzy nami.
-O co znowu poszło?-spytał upijając łyk koktajlu o smaku truskawki.
-O nic.-wzruszyłam ramionami.
-Gadać mi tu natychmiast!-wrzasnął Louis,zwracając całą uwagę ludzi na siebie.
-O MATKO TO LOUIS TOMLINSON I HARRY STYLES!-rozległ się ryk dziewczyn które po chwili zleciały się i zaczęły robić sobie z nimi zdjęcia oraz prosiły o autografy.
Mnie w ogóle nie zauważały.Wstałam wzięłam swoje rzeczy i poszłam w stronę jeziora.
Noga za nogą  nie spiesząc się.Usłyszałam zbliżający się samochód po czym pytanie.
-Może panią podwieźć?
W samochodzie siedział Jason.
-Pewnie.-ucieszyłam się i wsiadłam.
-Widziałem co działo się w ...-zaczął.
-Proszę cię.Nie chcę o tym rozmawiać.
-Jak chcesz.Odwiozę cię do waszej kwatery.
-Była bym wdzięczna.
Dopiero teraz przyjrzałam się dokładniej chłopakowi.Nie mogłam uwierzyć że to on.Z jego nosa zniknęły okulary a długie włosy zostały ścięte.
-Co mi się tak przyglądasz?-uśmiechnął się.
-Uświadamiam sobie co straciłam wiele lat temu.-powiedziałam całkiem poważnie.
Zaśmiał się.
-Czarujesz Mason.
-Ale ja mówię poważnie.-oburzyłam się.
-Masz przecież chłopaka.
-Chodzi ci o Harrego?-zaczęłam się śmiać.
-Widać że jest o ciebie zazdrosny i uważa ciebie za swoją własność.-wzruszył nonszalancko ramionami.
Nigdy nie myślałam że chłopak który kiedyś był wyśmiewany przez wszystkich stał się taki seksowny i przystojny.
-Nie jestem jego własnością!-syknęłam.
-Każda tak uważa.
Skręcił w polną dróżkę,tak jak go poprowadziłam.
-Wysadź mnie tu .Dalej pójdę sama.
-Na pewno?
-Tak.-zapewniłam.
Zatrzymał się a ja wysiadłam.
-Wieczór nadal aktualny?-spytał.
-Sama nie wiem.
-Jak się już namyślisz to zadzwoń.-puścił mi oczko i odjechał.
O mój Boże!Zabrakło mi tchu.Ciągle przed  oczami miałam jego uśmiech...

***Oczami Alex***

-Daleko jeszcze?-spytałam zmęczona wędrówką.
-Jeszcze chwila,skarbie.-odpowiedział.
Po kilku minutach Niall zasłonił mi oczy i powiedział:
-Nie bój się.
-Przy tobie niczego się nie boje.
-I dobrze.
Przeszliśmy parę kroków po czym ujrzałam koc na środku polanki a na nim masę jedzenia.
-Oooo.Jesteś uroczy.-pocałowałam go w usta.
-No przecież wiem...-powiedział pomiędzy pocałunkami.-A teraz możemy już zjeść bo jestem głodny.
-Jak zawsze.-stwierdziłam.