Rozdział 14

***Oczami Nialla***

-I jak?Podoba ci się tu?-zapytałem Alex gdy leżeliśmy wieczorem na łóżku przytulając się do siebie.
-Bardzo twoi rodzice są bardzo mili.Dzisiaj nawet twoja mama podsuwała mi pomysły jak nazwać przyszłego Horana.-zaśmiała się.
-Naprawdę?-uśmiechnąłem się.-Jakie imiona proponowała?
-Alexander dla chłopczyka a Amanda dla dziewczynki.-powiedziała.
-Nawet całkiem nie złe...A ty już nad tym myślałaś?
-Żartujesz?Rebecca nie dała mi żyć i któregoś tam dnia siedziałyśmy przez cały dzień i wybierałyśmy imiona
-I jakie wybraliście?
-Dla dziewczynki Lucy a dla chłopczyka Ed.
-Ładne.
-Jak tobie się nie podobają to zmienimy.
-Nie skarbie.To śliczne imiona.-pocałowałem ją w usta i dotknąłem brzucha w którym było nasze dziecko.
Nieoczekiwanie zadzwonił telefon Alex.Ta nie miała najmniejszej ochoty odbierać.
-A jak to coś ważnego?-zauważyłem.
-Nic nie jest ważniejsze od ciebie.
-Alex,sprawdź.
Westchnęła.
-Halo?-odebrała i nagle pobladła.-Rebecca,dlaczego płaczesz?...O matko.-załamała ręce.-Jak to?Matko...Rebecca...Tak mi przykro...Ja...Nie płacz...skarbie...Boże to okropne.Rozumiem...dobrze...Boże trzymaj się...
Odłożyła telefon na stoliczek.Jak dziecko przytuliła się do mnie i zaczęła płakać.
-Alex?Kochanie co się stało?
-Rebecca...-łkała nie mogąc tego z siebie wykrztusić.
-Co się stało?-dopytywałem się.
-Jej brat...-ciągnęła.-Nie żyje.Przyjaźniłam się z nim.Matko to straszne!Co musi teraz czuć Rebecca!Ona go tak kochała!
-Uspokój się kochanie...-przytuliłem ją mocniej i po moim policzku również spłynęła łza.
Dlaczego?Być może dlatego że Rebecca była dla mnie jak siostra.

Tydzień później...

***Oczami Rebecci***

WŁĄCZCIE TO :http://www.youtube.com/watch?v=7APWPjcnFEM

Byłam bardzo wdzięczna że na pogrzeb Chrisa przyjechali chłopcy z One Direction oraz Amber by wspierać mnie ile mogli.

Dziewczyny były ubrane w:

ALEX:

AMBER:

JA :

Głośno wypuściłam powietrze z płuc.Harry jeszcze mocniej przyciągnął mnie do siebie.Objęłam go rękami i wtuliłam się w niego.Byłam załamana.Chris...mój brat który zawsze mi pomagał...Nie ma już go...

Mama z tatą nie płakali.Dlaczego?Być może dlatego że nawet go nie znali!Dwadzieścia cztery lata go olewali!Tacy byli z nich rodzice.

Nagle poczułam jak ktoś obejmuje mnie w pasie.Spojrzałam na dół.Do mojej tali przytuliła się Jade.Dziewczynka której Chris pomagał ponieważ miała problemy rodzinne.Bardzo się z nim zżyła.Tak samo jak ja.Miała dopiero 8 lat i już została sama.Pogłaskałam ją po głowie.

-Może ktoś chciał by coś powiedzieć? -spytał ksiądz.

Westchnęłam i zaczęłam zmierzać w kierunku trumny.

-Nie wiedziałam że tak szybko tu stanę.-moje oczy napełniły się łzami ale próbowałam mówić dalej.-Chris był dla nas bratem,synem czy wnukiem..Ale także przyjacielem...Zawsze umiał pomóc a przy jego żartach można było śmiać się bez końca...Choć nie zawsze tobie to okazywałam,kochałam cię braciszku...Tylko nie rozumiem dlaczego nas zostawiłeś!-wciągnęłam do płuc powietrze i przygryzłam wargę.-Moim zdaniem im dłuższe pożegnanie tym więcej łez ..-otarłam je.-Będę za tobą tęskniła Chris...
Podeszły do mnie Alex oraz Amber i przytuliły mnie.Rozpłakałam się.

Po pogrzebie...

-Rebecca wracasz do Londynu prawda?-spytała babcia.
-Tak.Nie potrafiła bym mieszkać teraz w domu...Przykro mi.
-Chris by to zrozumiał.-uśmiechnęła się a ja przytuliłam się do niej.
Kochałam ten łagodny zapach jej perfum.
Podeszłam do moich przyjaciół ,którzy stali już przy samochodach.
-Pojedziecie na obiad?
-To kiepski pomysł.My nie jesteśmy rodziną.-powiedział Zayn obejmując Amber.
-Dla mnie jesteście rodziną.-uśmiechnęłam się smutno.-Poza tym chcę żebyście byli ze mną.
-Skoro tak mówisz to okey.-zgodził się Liam.
Wszyscy wsiedli do samochodów.Ja razem z Harrym,Liamem i Louisem a Alex z Amber,Niallem oraz Zaynem.
Dłonie strasznie mi się trzęsły.Harry przytulił mnie i pogłaskał po głowie.Zayn ruszył.Cały czas myślałam o Chrisie i o tym co powiedział w swoich ostatnich minutach życia.
"-To koniec Becca...-jęknął.
Złapałam za jęgo dłoń a po moich policzkach sypnęły łzy.
-Dlaczego mnie zostawiasz?Jeszcze możesz wygrać!
-Ja...ja nie mam już siły...To mnie wykańcza...Nie chce już...żyć...
-Nie mów tak!Proszę...-dotknęłam jego zimnego policzka.-Oprócz ciebie nie mam nikogo!
-Masz.Jego.-spojrzał na Harrego który stał za szybą.-On cię kocha.Widzę to.Obiecuje że będę wam pomagał....Kocham cię...siostrzyczko..
Zamknął oczy a aparat zaczął pikać.
-Nie!-wrzasnęłam.
Do sali wpadli lekarze.Harry odciągnął mnie od Chrisa by lekarze mogli przy nim działać.
-Raz ,dwa...uwaga strzelam.-powiedział jeden z lekarzy a Chris podniósł się i znów opadł na łóżko.
-Nadal nic.
-Jeszcze raz-zarządził .
To także nic nie dało.Nie mogłam w to uwierzyć mój brat...mój braciszek...mój przyjaciel.Leżał na łóżku..blady,zimny...martwy."
-Rebecca.-szepnął Harry.
Wtuliłam się w niego mocnej.Czułam się przy nim bezpieczna.Woń jego perfum uspokajała mnie.
Głaskał mnie po głowie.
-To ten jedyny...teraz to wiem...-pomyślałam.

Rozdział 13

***Oczami Alex***

-To może ta?-pokazałam Rebecce kolejną sukienkę.

-Nie.-opowiedziała.

Rozmawiałyśmy przez Skypa,ponieważ brązowowłosa na jakiś czas wróciła do domu.Jej brat -Chris-okazał się mieć raka i powoli umierał.Wiem że dziewczyna nie wybaczyła by sobie gdyby nie była z nim w tak trudnych chwilach.

-Boże to już 12 sukienka!-jęknęłam.

-Dziewczyno jedziesz na obiad do rodziców Horana!Chcesz wyglądać jak dziwka?!-zapytała.

-Nie mów takich rzeczy.Dziecko cię usłyszy.-oburzyłam się.

-Dobra dawaj następną.

Podeszłam do szafy i wygrzebałam kolejną.

-No ta już lepsza.-odparła.

-Czyli ta?

-Może być.-odpowiedziała.-Tylko pamiętaj załóż baletki.

-Obiecuje że założę.-uśmiechnęłam się.-Tęsknię za tobą.Bez ciebie to mieszkanie zrobił się jakieś takie puste.

-Ja też tęsknie Alex,ale muszę tu zostać jeszcze przez jakiś czas.Chris mnie teraz potrzebuje.

-Wiem to.Dobrze że przy nim jesteś.

-Też tak myślę.A jedziecie z Niallem samochodem do Mullingar?

-Nie samolotem.

-Rozumiem.Wiesz co muszę kończyć.Napiszę do ciebie jak będę mogła.

-Okey,pa.-rozłączyłam się i westchnęłam.

Postanowiłam się wykąpać.Już zaczynało być widać mój brzuszek.Niall poświęcał mi bardzo dużo uwagi,jak na okoliczności.One Direction skończyło swoją przerwę i powróciło do ciężkiej pracy.Jak na razie nie mieli w planach żadnej tary koncertowej i to bardzo minie cieszyło.

Uczesałam się w kłosa który wyszedł całkiem nie źle.

Nagle ktoś zapukał do drzwi.Poszłam otworzyć.Przed drzwiami stał Niall.

-Ślicznie wyglądasz skarbie.-pocałował mnie.

-Ty też niczego sobie.

-Chodź bo spóźnimy się na samolot.-pośpieszył mnie.-Masz jakiś bagaż?

-Tak.-odwróciłam się i poszłam do salonu go wziąć lecz uprzedził mnie blondyn.

-Kochanie ja to wezmę.-pocałował mnie w policzek.

W samochodzie dostałam SMS'a.

Uśmiechnęłam się i od razu odpisałam.

-Denerwujesz się?-spytał Niall.

-Trochę.Nie codziennie mówię rodzicom swojego chłopaka że jestem w ciąży.

-Ale wiesz jacy są.Na gali wydawali się być tobą oczarowani.

-No właśnie.Wydawali się.

-Oj będzie dobrze.Obiecuje.

Po kilku godzinach...

-Wszystko okey?-zapytał Niall gdy wychodziliśmy z lotniska.

-Tak.-uśmiechnęłam się.

-NIALL HORAN!-ryknęła jedna z dziewczyn i podbiegla do blondyna.-Mogę zrobić sobie z tobą zdjęcie?

-Pewnie.-ustawił się przed jej obiektywem i uśmiechnął się.

-Bardzo dziękuję.-odbiegła ucieszona.

-Lubię uszczęśliwiać ludzi.-objął mnie.

-Wiem.-pocałowałam go delikatnie w usta.

Wsiedliśmy do taksówki po czym ruszyliśmy gdy Niall powiedział adres.

Po 30 minutach...

-Niall Alex!-przytuliła nas mama Nialla.

-Cześć mamo.-powiedział Niall.

-Miło panią znowu widzieć.-uśmiechnęłam się do niej.

-Żadna tam pani.Mów mi po imieniu.Maura 

-Czy to mój Niall?-przytulił go ojciec.-Alex.Piękniejesz z każdym dniem.

-Dziękuje.-zaśmiałam się.

-Gdzie Greg?-spytał Niall gdy byliśmy w salonie.

-Pojechał z Denise na wakacje.-wyjaśniła Maura.-Bardzo żałował że nie pojechał później.

Nagle coś zadzwoniło w kuchni.

-O mój kurczak już gotowy.-uśmiechnęła się kobieta.

-Może w czymś pomóc.-poszłam za nią do kuchni.

-Ale w czym dziecinko,albo wiesz co zaniesiesz na stół szklanki?Stoją na blacie.

Wzięłam tace i zaniosłam na stół.

Niall rozmawiał z tatą i co chwilę na mnie zerkał.

-Zapraszam do stołu!-krzyknęła Maura.

Blondynowi nie trzeba było powtarzać dwa razy.

Pałaszował obiad z takim apetytem jak nigdy.Widać że był głodny...chwila.On zawsze jest głodny.

-Mamo,tato.Razem z Alex mam wam coś do powiedzenia.-powiedział niespodziewanie Niall.

Wiedziałam że ten moment właśnie nadszedł.Wstał od stołu i podszedł do mnie.

-Alex i ja będziemy mieli dziecko.-oznajmił w końcu.

Zapadło milczenie. Rodzice Nialla wyglądali jak gdyby zobaczyli ducha.Mama Nialla podeszła do nas i przytuliła.

-To cudownie.-powiedziała ucieszona.

-Naprawdę?-spytałam nie dowierzając w to co słyszę.

-Tak.-wtrącił mężczyzna.-Zawsze marzyliśmy żeby być dziadkami.

-No widzisz skarbie.Mówiłem że moi rodzice nie są tacy straszni.-pocałował mnie w policzek blondyn.-A więc skoro już tu jesteśmy chciał bym cię o coś spytać.-Zaczął grzebać w kieszeni.Wyciągnął z niej male czerwone pudełeczko.-Zostaniesz moją żoną?

Zamurowało mnie.Pierścionek  był piękny a widok Nialla klęczącego przede mną bardzo mnie zszokował.Po paru sekundkach jednak wybuchłam.

-TAK!